Hanımefendi: İSLÂMİYYÂT

YARDIM ETMEK - YARDIM EDİLMEK

Fri, 11 Jul 2008 01:37:42 GMT

YARDIM ETMEK - YARDIM EDİLMEK

Rabbimiz müminler arasında yardımlaşmayı emrediyor:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُحِلُّواْ شَعَآئِرَ اللّهِ وَلاَ الشَّهْرَ الْحَرَامَ وَلاَ الْهَدْيَ وَلاَ الْقَلآئِدَ وَلا آمِّينَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِّن رَّبِّهِمْ وَرِضْوَانًا وَإِذَا حَلَلْتُمْ فَاصْطَادُواْ وَلاَ يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ أَن صَدُّوكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ أَن تَعْتَدُواْ وَتَعَاوَنُواْ عَلَى الْبرِّ وَالتَّقْوَى وَلاَ تَعَاوَنُواْ عَلَى الإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَاتَّقُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ
Maide 2. ... İyilik ve takva üzere yardımlaşın. Ama günah ve düşmanlık üzere yardımlaşmayın. Allah'a karşı gelmekten sakının. Çünkü Allah'ın cezası çok şiddetlidir.

Kendisinden yardım istememizi emrediyor:
وَاسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَالصَّلَاةِ وَإِنَّهَا لَكَبِيرَةٌ إِلَّا عَلَى الْخَاشِعِينَ
Bakara 45. Sabrederek ve namaz kılarak (Allah'tan) yardım dileyin. Şüphesiz namaz, Allah'a derinden saygı duyanlardan başkasına ağır gelir.
يَاأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا اسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَالصَّلَاةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ
Bakara 153. Ey iman edenler! Sabrederek ve namaz kılarak Allah'tan yardım dileyin. Şüphe yok ki Allah sabredenlerle beraberdir.

Başkasından yardım dilemeyi yasaklıyor:
بَلِ اللَّهُ مَوْلَاكُمْ وَهُوَ خَيْرُ النَّاصِرِينَ
Al-i İmran 150. Hayır! Yalnız Allah yardımcınızdır. O, yardımcıların en hayırlısıdır.
وَاللَّهُ أَعْلَمُ بِأَعْدَائِكُمْ وَكَفَى بِاللَّهِ وَلِيًّا وَكَفَى بِاللَّهِ نَصِيرًا
Nisa 45. Allah sizin düşmanlarınızı çok daha iyi bilir. Allah dost olarak yeter. Allah yardımcı olarak da yeter.
أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ لَهُ مُلْكُ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ
Bakara 107. Bilmez misin ki, göklerin ve yerin hükümranlığı Allah'ındır. Sizin için Allah'tan başka ne bir dost, ne de bir yardımcı vardır.
وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَكُمْ وَلَا أَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُونَ
Araf 197. Allah'tan başka taptıklarınızın ise size yardım etmeğe güçleri yetmez. Onlar kendilerine de yardım edemezler.

Biz de yalnız ondan yardım diliyoruz:
إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ
Fatiha 5. Yalnız sana ibadet ederiz ve yalnız senden yardım dileriz.

Rabbimiz dinine yardımla, kendisine de yardım etmemizi istiyor:
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا كُونوا أَنصَارَ اللَّهِ كَمَا قَالَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ لِلْحَوَارِيِّينَ مَنْ أَنصَارِي إِلَى اللَّهِ قَالَ الْحَوَارِيُّونَ نَحْنُ أَنصَارُ اللَّهِ فَآَمَنَت طَّائِفَةٌ مِّن بَنِي إِسْرَائِيلَ وَكَفَرَت طَّائِفَةٌ فَأَيَّدْنَا الَّذِينَ آَمَنُوا عَلَى عَدُوِّهِمْ فَأَصْبَحُوا ظَاهِرِينَ
Saf 14. Ey iman edenler! Allah'ın yardımcıları olun.Nasıl ki Meryem oğlu İsa da havarilere, "Allah'a giden yolda benim yardımcılarım kimdir?" demişti. Havariler de, "Biz Allah'ın yardımcılarıyız" demişlerdi. Bunun üzerine İsrailoğullarından bir kesim inanmış, bir kesim de inkar etmişti. Nihayet biz inananları, düşmanlarına karşı destekledik. Böylece üstün geldiler.
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِن تَنصُرُوا اللَّهَ يَنصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ
Muhammed 7. Ey iman edenler! Eğer siz Allah'a yardım ederseniz (emrini tutar, dinini uygularsanız), O da size yardım eder ve ayaklarınızı sağlam bastırır.
وَلَيَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن يَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ ...
Hac 40. ... Şüphesiz ki Allah kendi dinine yardım edene mutlaka yardım eder. Şüphesiz ki Allah çok kuvvetlidir, mutlak güç sahibidir.

Bunları yaparsak bizi yardımsız bırakmayacak:
إِنْ يَنْصُرْكُمُ اللَّهُ فَلَا غَالِبَ لَكُمْ وَإِنْ يَخْذُلْكُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُكُمْ مِنْ بَعْدِهِ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ
Al-i İmran 160. Allah size yardım ederse, sizi yenecek yoktur. Eğer sizi yardımsız bırakırsa, ondan sonra size kim yardım edebilir? Mü'minler, ancak Allah'a tevekkül etsinler.[/color]
قُلْ لَنْ يُصِيبَنَا إِلَّا مَا كَتَبَ اللَّهُ لَنَا هُوَ مَوْلَانَا وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ
Tevbe 51. De ki: "Bizim başımıza ancak, Allah'ın bizim için yazdığı şeyler gelir. O bizim yardımcımızdır. Öyleyse mü'minler, yalnız Allah'a güvensinler."

Onun yardımı ise hem dünya hem ahirette:
إِنَّا لَنَنصُرُ رُسُلَنَا وَالَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهَادُ
Mümin 51. Şüphesiz ki, peygamberlerimize ve iman edenlere dünya hayatında ve şahitlerin şahitlik edecekleri günde yardım ederiz.

Rabbim hem bize yardımcı olup hem de dinine/kendine yardımcı eylesin.

SEVMEK-SEVİLMEK

Fri, 11 Jul 2008 01:36:46 GMT

SEVMEK-SEVİLMEK

Rabbimizi imanımız gereği sevmek zorundayız ve seviyoruz:
... وَالَّذِينَ آمَنُواْ أَشَدُّ حُبًّا لِّلّهِ ...
Bakara 165 ... Mü'minlerin Allah'a olan sevgisi daha güçlü bir sevgidir...

Onun bizi sevmesinin yolu elçisine tabi olmaktan geçiyor:
قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ
Al-i İmran 31 De ki: 'Eğer Allah'ı seviyorsanız bana uyun ki, Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın'. Çünkü Allah çok bağışlayandır, çok merhamet edendir.

Tam bir itaat ile yaşarsak, O da bizi sever ve seviyor da:
إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ...
Bakara 195 ...Allah iyilik edenleri sever.
إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ...
Bakara 222 ...Allah çok tövbe edenleri sever, çok temizlenenleri sever.
فَإِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ...
Al-i İmran 76 ...Allah sakınanları sever.
وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ...
Al-i İmran 134 ...Allah iyilik edenleri sever.
وَاللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ...
Al-i İmran 146 ...Allah sabredenleri sever.
وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ...
Al-i İmran 148 ...Allah güzel davrananları sever.
إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِ...
Al-i İmran 159 ...Allah, tevekkül edenleri sever.
إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ...
Maide 13 ...Allah iyilik yapanları sever.
إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ....
Maide 42 ...Allah, âdil davrananları sever.
وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ...
Maide 93 ...Allah iyilik edenleri sever.
وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُطَّهِّرِينَ...
Tevbe 108 ...Allah da tertemiz onları sever.
إِنَّ رَبِّي رَحِيمٌ وَدُودٌ...
Hud 90 ...Rabbim çok merhametlidir, çok sevendir.
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَنُ وُدّا
Meryem 96 İnanıp salih ameller işleyenler var ya Rahmân, onlar için bir sevgi kılacaktır
إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ...
Hucurat 9 ...Allah, âdaletli davrananları sever.
إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ...
Mümtehine 8 ...Allah, âdil davrananları sever.
إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفّاً كَأَنَّهُم بُنيَانٌ مَّرْصُوصٌ...
Saf 4 ...Allah, kendi yolunda, duvarları birbirine kenetlenmiş bir bina gibi saf bağlayarak çarpışanları sever.
وَهُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ...
Büruc 14 O, çok bağışlayandır, çok sevendir.

Zateb sevip sevilmekten başka da yol yok:
يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكَافِرِينَ يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللهِ وَلاَ يَخَافُونَ لَوْمَةَ لآئِمٍ ذَلِكَ فَضْلُ اللهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ ...
Maide 54 ...Allah onları sever, onlar da Allah'ı severler. Onlar mü'minlere karşı alçak gönüllü, kafirlere karşı güçlü ve onurludurlar. Allah yolunda cihad ederler. Hiçbir kınayıcının kınamasından da korkmazlar. İşte bu, Allah'ın bir lütfudur. Onu dilediğine verir. Allah lütfu geniş olandır, hakkıyla bilendir.

Rabbim bizi; Rabbimizi seven, Rabbimizin de bizi sevdiği kullarından eylesin.

UNUTMAK-UNUTULMAK

Fri, 11 Jul 2008 01:34:50 GMT

UNUTMAK-UNUTULMAK

Görevlerimizi unutup yanılabiliriz:
لاَ يُكَلِّفُ اللّهُ نَفْساً إِلاَّ وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنَا لاَ تُؤَاخِذْنَا إِن نَّسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلاَ تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْراً كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلاَ تُحَمِّلْنَا مَا لاَ طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا أَنتَ مَوْلاَنَا فَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ
Bakara' 286. Allâh bir kimseyi ancak gücünün yettiği şeyle yükümlü kılar. Onun kazandığı iyilik kendi yararına, kötülük de kendi zararınadır."Ey Rabbimiz! unutur, ya da yanılırsak bizi sorumlu tutma! Ey Rabbimiz! Bize, bizden öncekilere yüklediğin gibi ağır yük yükleme. Ey Rabbimiz! Bize gücümüzün yetmediği şeyleri yükleme! Bizi affet, bizi bağışla, bize acı! Sen bizim Mevlâmızsın. Kâfirler topluluğuna karşı bize yardım et."

Ama Rabbimizi asla unutmamalıyız:
وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ أُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ
Haşr 19. Allâh'ı unutan ve bu yüzden Allâh'ın da kendilerine kendilerini unutturduğu kimseler gibi olmayın. İşte onlar fâsıkların ta kendileridir.

Çünkü unutursak perişan oluruz:
الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَهُمْ لَهْوًا وَلَعِبًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فَالْيَوْمَ نَنْسَاهُمْ كَمَا نَسُوا لِقَاءَ يَوْمِهِمْ هَذَا وَمَا كَانُوا بِآيَاتِنَا يَجْحَدُونَ
A'râf 51. Onlar dinlerini oyun ve eğlence edinmişler ve dünya hayatı da kendilerini aldatmıştı. İşte onlar bu günlerine kavuşacaklarını nasıl unuttular ve âyetlerimizi nasıl inkar edip durdularsa biz de onları bugün öyle unuturuz.
الْمُنَافِقُونَ وَالْمُنَافِقَاتُ بَعْضُهُمْ مِنْ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمُنْكَرِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمَعْرُوفِ وَيَقْبِضُونَ أَيْدِيَهُمْ نَسُوا اللَّهَ فَنَسِيَهُمْ إِنَّ الْمُنَافِقِينَ هُمُ الْفَاسِقُونَ
Tevbe' 67. Münâfık erkekler ve münâfık kadınlar birbirlerindendir. Kötülüğü emredip, iyiliği yasaklarlar, ellerini de sıkı tutarlar. Onlar Allâh'ı unuttular; Allâh da onları unuttu. Şüphesiz münâfıklar, fâsıkların ta kendileridir.
قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمَى وَقَدْ كُنتُ بَصِيراً
قَالَ كَذَلِكَ أَتَتْكَ آيَاتُنَا فَنَسِيتَهَا وَكَذَلِكَ الْيَوْمَ تُنسَى
TâHâ 125. O şöyle der: "Rabbim! Dünyada gören bir kimse olduğum halde, beni niçin kör olarak haşrettin?"
TâHâ 126. Allâh "Evet, öyle. Âyetlerimiz sana geldi de sen onları unuttun. Aynı şekilde bugün de sen unutuluyorsun" der.
فَذُوقُوا بِمَا نَسِيتُمْ لِقَاء يَوْمِكُمْ هَذَا إِنَّا نَسِينَاكُمْ وَذُوقُوا عَذَابَ الْخُلْدِ بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ
Secde' 14. "O halde bu gününüze kavuşmayı unutmanıza karşılık azâbı tadın. Biz de sizi unuttuk. Yapmakta olduklarınıza karşılık ebedi azâbı tadın."
وَقِيلَ الْيَوْمَ نَنسَاكُمْ كَمَا نَسِيتُمْ لِقَاء يَوْمِكُمْ هَذَا وَمَأْوَاكُمْ النَّارُ وَمَا لَكُم مِّن نَّاصِرِينَ
Câsiye' 34. Onlara şöyle denir: "Bugüne kavuşacağınızı unuttuğunuz gibi, bu gün biz de sizi unutuyoruz. Barınağınız ateştir. Yardımcılarınız da yoktur."

Madem ki O'nu unutmanın mazereti de yok:
اسْتَحْوَذَ عَلَيْهِمُ الشَّيْطَانُ فَأَنسَاهُمْ ذِكْرَ اللَّهِ أُوْلَئِكَ حِزْبُ الشَّيْطَانِ أَلَا إِنَّ حِزْبَ الشَّيْطَانِ هُمُ الْخَاسِرُونَ
Mücâdele' 19. Şeytân onları hakimiyeti altına alıp kendilerine Allâh'ı anmayı unutturmuştur. İşte onlar şeytânın tarafında olanlardır. İyi bilin ki, şeytânın tarafında olanlar ziyana uğrayanların ta kendileridir.

O halde neyi unutursak unutalım ama O'nu hep analım:
وَلَا تَقُولَنَّ لِشَيْءٍ إِنِّي فَاعِلٌ ذَلِكَ غَداً
إِلَّا أَن يَشَاءَ اللَّهُ وَاذْكُر رَّبَّكَ إِذَا نَسِيتَ وَقُلْ عَسَى أَن يَهْدِيَنِ رَبِّي لِأَقْرَبَ مِنْ هَذَا رَشَداً
Kehf 23. Hiçbir şey hakkında sakın "yarın şunu yapacağım" deme!
Kehf 24. Ancak, "Allâh dilerse yapacağım" de. Unuttuğun zaman Rabbini an ve "Umarım Rabbim beni, bundan daha doğru olana ulaştırır" de.

Rabbim, dünya ve âhirette unutmayan ve unutulmayan mü'min kullarından eylesin.

İSLAM - TESLİM

Fri, 11 Jul 2008 01:33:09 GMT

İSLAM - TESLİM

Allah ve Rasûlüne imanda tam bir teslimiyet gerek:
فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا
Nisa 65. Hayır! Rabbine andolsun ki onlar, aralarında çıkan çekişmelerde seni hakem yapıp, sonra da verdiğin hükme içlerinde hiçbir sıkıntı duymaksızın, tam bir teslimiyetle boyun eğmedikçe iman etmiş olmazlar.

Çünkü Rasûlullah ancak vazifesini yapmıştır:
لِكُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنَا مَنسَكاً هُمْ نَاسِكُوهُ فَلَا يُنَازِعُنَّكَ فِي الْأَمْرِ وَادْعُ إِلَى رَبِّكَ إِنَّكَ لَعَلَى هُدًى مُّسْتَقِيمٍ
وَإِن جَادَلُوكَ فَقُلِ اللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ
Hac 67. Biz her ümmet için uygulayacağı bir ibadet yolu verdik. O halde din işinde seninle asla çekişmesinler. Sen Rabbine davet et. Çünkü sen hiç şüphesiz hakka götüren dosdoğru bir yol üzerindesin.
Hac 68. Eğer seninle mücadele ederlerse, de ki: "Allah yapmakta olduğunuzu daha iyi bilmektedir."

İnkar edenler ne ilk ne de son olacak:
فَإِنْ كَذَّبُوكَ فَقَدْ كُذِّبَ رُسُلٌ مِنْ قَبْلِكَ جَاءُوا بِالْبَيِّنَاتِ وَالزُّبُرِ وَالْكِتَابِ الْمُنِيرِ
Al-i İmran 184. Eğer seni yalanladılarsa, senden önce açık delilleri, sayfaları ve aydınlatıcı kitabı getiren peygamberler de yalanlanmıştı.

وَإِن يُكَذِّبُوكَ فَقَدْ كَذَّبَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ جَاءتْهُمْ رُسُلُهُم بِالْبَيِّنَاتِ وَبِالزُّبُرِ وَبِالْكِتَابِ الْمُنِيرِ
Fatır 25. Eğer seni yalanlıyorlarsa bil ki, onlardan öncekiler de peygamberlerini yalanlamışlardı. Oysa peygamberleri onlara apaçık delilleri, sahifeleri ve aydınlatıcı kitabı getirmişlerdi.

Fakat biz inanç ve itaatte yolumuza devam edeceğiz:
يَا اَيُّهَا الَّذٖينَ اٰمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دٖينِهٖ فَسَوْفَ يَاْتِى اللّٰهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ اَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنٖينَ اَعِزَّةٍ عَلَى الْكَافِرٖينَ يُجَاهِدُونَ فٖى سَبٖيلِ اللّٰهِ وَلَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ ذٰلِكَ فَضْلُ اللّٰهِ يُؤْتٖيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلٖيمٌ
Maide 54. Ey iman edenler! Sizden kim dininden dönerse; Allah onların yerine öyle bir topluluk getirir ki, Allah onları sever, onlar da Allah'ı severler. Onlar mü'minlere karşı alçak gönüllü, kafirlere karşı güçlü ve onurludurlar. Allah yolunda cihad ederler. Hiç bir kınayanın kınamasından da korkmazlar. İşte bu, Allah'ın bir lütfudur; dilediğine verir. Allah lütfu geniş olandır, hakkıyla bilendir.

Rabbim bu kavlimiz üzere yaşatıp, vefat ettirsin.

DİYALOGDAN GERÇEĞE

Fri, 23 May 2008 06:12:14 GMT

DİYALOGDAN GERÇEĞE

Dar çerçeveli bir dâvette Hikmet ve Sabri Beyler bir araya gelirler. Birbirini uzaktan tanıyan bu iki zât tahsil görmüş, din ve dünyalarını öğrenmeye çalışmış kişilerdir; ancak bilgilerinden ziyade ahlâk ve mizaçları oldukça farklıdır. Aralarında geçen konuşmayı -belki faydalı olur düşüncesiyle- yazıya aktarıyoruz.
Sabri Bey (S), Hikmet Bey'e (H) dönerek sözü başlattı:
-Hazretim sükût buyuruyorsunuz; bir şeyler anlatsanız da istifade etsek!
H - Evet, sükût ediyorum; çünkü sükût kolay, konuşmak zordur. Arada bir sükûtun da zor olduğu, câiz olmadığı olur; zulüm ve gayr-i meşrû davranışlar karşısında susmak gibi. Ancak umûmîyetle konuşmalar, bu gibi zarûretler dışında cereyan eder ve kontrolsüz bir şekilde akıp gider. Halbuki konuşmayı gerektiren bir durum olmalı, söylenen söz de en azından mübah nev'ine girmelidir. Bunun içindir ki, Resûl-i Ekrem (sav) "Allah ve Resûlü'ne inanan ya hayır söylesin yahut da sussun!" buyurmuşlardır.
S - İyi ya biz de hayır söyler, emr-i nebevîyi yerine getiririz.
H - Siz buyurun efendim, biz de dinleyelim!
S - Siz yine dinleyici olmak istiyorsunuz amma yağma yok, bu gece sizi konuşturacağız. Bakın şimdi aklıma geldi; son zamanlarda bazı gazeteler, mezhebsizlik diye bir şeyden bahsediyorlar. Birkaç gün önce muhterem bir hoca efendi bazı mezhebsizlerin isimlerini açıkladı, yaptıklarından bahsetti, hayretler içinde kaldım. (Sabri Bey bu isimleri tekrarladıktan sonra devam eder). Bunlar bir de dergi çıkarıyorlarmış, bazı kitapları varmış. Sizin kulağınız delik, mütalâanız geniştir, bu mevzûda biraz mâlûmat verseniz de arkadaşlar da istifade etseler...
H - İşte şimdi sükûtun câiz olmadığı bir noktaya geldik; mecburen bildiklerimizi söyleyeceğiz; çünkü siz gıybet, hattâ iftira ettiniz. Gıybet ve iftira haramdır, gayr-i meşrûdur. Ayrıca İslâm kardeşliği, gıyabında da olsa din kardeşini müdâfaa etmeyi gerekli kılmaktadır.
S - Dostum, sana konuş dediysek, bizi zehirli oklarına hedef kıl da demedik ya! Biz de Allah Teâlâ'ya şükür haramı, helâli bilenlerdeniz. Adamlar çıkmışlar, ulu orta mezhebleri inkâr etmişler, geçmiş ulemâya hakaret etmişler, Müslümanların içindeki fitneler yetmiyormuş gibi yeni bir fitne kapısı daha açmışlar... Biz de yaptıklarını söylemişiz; siz de kalkmış gıybetten, iftiradan, haramdan, zulümden bahsediyorsunuz!
H - Müsaade edin sözün arkasını getireyim efendim! Bildiğiniz gibi İslâm bizlere yalnızca iman esaslarını, namaz, oruç gibi ibâdetleri öğretmekle yetinmemiş, ferd ve cemiyet hâlinde insan hayatını bütünüyle kucaklayan içtimâî, iktisâdî, ahlâkî, siyâsî... prensipler, bilgi ve kaideler getirmiştir. Bunlar arasında bir Müslümanın, hâdiseler karşısında takınacağı tavır ve vereceği hükmün esasları da vardır. Bir âyette Allah Teâlâ "Size bir fâsık bir haber getirirse -bilmeyerek bir topluluğa zarar verip sonra yaptığınıza pişman olmamak için- o haberin aslını araştırın, doğru olup olmadığını tahkîk edin" buyurmuş, bir başka âyette gıybeti yasaklamış; insanları arkalarından çekiştirenleri insan eti yiyenlere benzetmiştir. Şimdi siz duyduğunuz haberin doru olup olmadığını araştırmadan, bazı Müslümanlar hakkında sû-i zan, menfî kanaat sahibi oluyorsunuz; sonra bununla da kalmıyor, aynı haberi meclislere taşıyor, yayıyor, diğer Müslümanların da günahkâr olmalarına sebep oluyorsunuz. "Yaptıklarını söylüyorum" mâzeretinize ise en iyi cevâbı şu muhaveresinde Resûlullah (sav) veriyor:
-Gıybet nedir biliyor musunuz?
Sahâbe cevap veriyor:
-Allah ve Resûlü daha iyi bilir!
-Din kardeşini, hoşuna gitmeyecek birşey ile anman, hakkında konuşmandır.
-Söylediğimiz şey onda var ise, o bunu yapmışsa?!
-Onda varsa (yapmış ise) gıybet etmiş, yoksa (yapmamış ise) iftirâ etmiş olursun!
S - Biz bu âyet ve hadîslerin şümûlüne girmeyiz; çünkü bu haberler yaygındır; herkes biliyor, gazeteler yazıyor... Aslı olmasa tekzîb ederlerdi. Bunları araştırmaya gerek yoktur. Ayrıca bunları bana söyleyen zât da fâsık değildir. Gıybet mevzûuna gelince -büyük hadîs âlimlerinin, hadîs uyduranları engellemek için yaptıkları gibi- Müslümanları korumak maksadıyla bu gibi kimselerin yaptıklarını ifşâ etmek farzdır, dinen vazifedir.
H - İzin verirseniz bu müdâfaanızı maddeler hâlinde ele alacağım:
a) Gerek âyetin şumûlü ve gerekse gıybetin, muhaddislerin yaptıklarına kıyâsen cevazı mevzûunda âdeta ictihad ederek konuşuyorsunuz! Halbuki bildiğime göre siz ictihad kapısının kapalı olduğuna inananlardansınızdır!
Şimdi sizin ictihâdınıza veya tefsirinize göre haberin doğru olup olmadığını araştırma emri haberi getirene bağlıdır: Eğer haberi getiren fâsık ise bunu araştıracağız; değil ise araştırmayacağız. Halbuki âyetin sebeb-i nüzûlü bu anlayışa engel teşkil ediyor; çünkü sahâbenin birisi Resûl-i Ekrem'e (sav) gelerek, bir kabilenin zekât vermekten imtinâ ettiklerini bildiriyor, Efendimiz (sav) Hz. Hâlid'i göndererek bu haberi tahkik ettiriyor... Sahâbiye fâsık diyemeyeceğimize göre bizim de -ihtiyâten- önemli haberleri ve sözleri, hüküm vermeden, harekete geçmeden önce araştırmamız gerekmektedir.
b) Bir kimsenin fâsık olup olmadığına hüküm vermek de kolay değildir. Fâsıklık, günah işlemek, dinin bir emir veya yasağına aykırı hareket etmek demektir. Gıybet eden kimse, insanı fâsıklar zümresine sokan bir iş işlemiştir. Bu sıfattan kurtulabilmesi için yaptığı gıybetin câiz olan gıybetler sınıfına girmesi gerekir. Biz haberi duyduğumuz anda bunu bilmiyoruz. Bu gıybet câizdir diye hükmetmek bir nev'i ictihaddır; bunu yapan kimsenin buna ehil olup olmadığını, hislerini işe karıştırıp karıştırmadığını da bilmiyoruz. Şu halde "Hakkında bilgi sahibi olmadığın şeye uyup peşine düşme" emri bizi araştırma yapmaya sevketmektedir.
c) Bir haberin yaygın olması onun doğru olduğunu ve araştırmasız kabûlü gerektiğini ifade etmez. Nice yaygın yalanlar, iftiralar vardır!
Şimdi sözümün arkasını getirmeden önce size birşey sormak istiyorum: "Siz bu kişilerin kitap ve dergilerini okuyarak veya konuşmalarını dinleyerek, itham edildikleri husûsları bizzat tesbit ettiniz mi?
S - Hayır, okumadım ve kendilerinden işitmedim; fakat birçok kişiden işittim ve gazetelerde okudum.
H - Evet, "doğru olmasa idi, tekzib ederlerdi" dediğiniz zaman bunu anlamıştım; çünkü onların hiç değilse dergi ve broşürlerini okusaydınız, bütün bu dedikoduları tekzip ettiklerini görürdünüz. Şimdi Allah Teâlâ rûz-i cezâda size sorar da "Aynı memlekette yaşadığınız halde gidip konuşmadan; piyasada kitapları, dergileri varken alıp okumadan, filân filân kulum hakkında neden sû-i zada bulundun, gıybet ve iftira ettin!" derse burada ileri sürdüğün mazeretler seni kurtarır mı? Türkiye'de, İmam-Hatiplilere düşmanlığı, âdetâ iman esasları arasına sokmuş bir zümrenin çıkardığı gazetenin yazdıkları inanmak için yeterli midir? Aynı gazetede fikir işçiliği yapan bir hoca ile "araştırın" emrini dinlemeyen bazılarının ulu orta yazıp çizmeleri, sohbet meclislerini ölü eti yiyerek telvis etmeleri mîzân-ı ilâhîde hüccet olur mu?
Meselenin esasına geçmeden önce gıybet mevzûuna birkaç cümle daha ayırmak istiyorum; çünkü zamanımızda sohbet ile gıybetin iyice birbirine karıştırıldığını görüyorum.
Gıybet haramdır. Tercîh edilen görüşe göre büyük günahlar arasındadır. Kâfirin gıybetinin câiz olup olmadığı ihtilâflıdır. Zimmînin gıybeti câiz değildir. Bidatçı kimseyi bidatı ile zikretmek câizdir. Gıybetin câiz olduğu diğer maddeleri şöyle sıralayabiliriz:
1. Haksızlığa uğrayan kimse bunu ilgililere anlatabilir.
2. Gayr-i meşrû (münker) bir davranış, onu değiştirebilecek bir kismeye anlatılır.
3. Fetvâ sormak için hâdiseler anlatılır; ancak şahısları anmamak daha uygundur.
4. Müslümanları, başlarına gelecek kötülük ve zarardan korumak için gerekli şeyler söylenir. Ancak bu maddeyi çok ihtiyatlı kullanmak, söylenen şeylerin doğru olup olmadığına, gerçekten zararlı olup olmayacağına dikkat etmek gerekir.
5. Fâsıklığını, işlediği günahı saklamayan bir kimsenin bu durumu söylenebilir.
Şimdi meselemizin aslına dönebiliriz. Siz, dedikoduya dayanarak bazı kişileri; hem de yazıp çizen, Müslümanları irşad ve İslâma hizmet etmeye çalışan kişileri mezhepsizlik ve reformculuk ile itham etmiş, benim bu husûsta bilgim olup olmadığını sormuştunuz.
S - Evet, evet ama söz sözü açtı, asıl meseleden uzaklaşarak epeyce va'z dinledik.
H - Gerçi konuşmaya alışanların dinlemeye tahammülleri yoktur; fakat arada bir va'z dinlemek faydalıdır; çünkü va'z insanı vicdanı ile başbaşa bırakır, nefis muhâsebesine yol açar. Hem konuşmamızı isteyen siz değil miydiniz? Yoksa bu istek konuşmanın belli bir istikamette olması şartına mı bağlı idi? Neyse biz yine meselemize dönelim.
"Bir kimsenin hakkında hoşuna gitmeyecek sözler söylemek gıybettir, söylenenler o kimsede yoksa bühtan ve iftiradır" demiş, daha doğrusu bu meâlde bir hadîs-i şerif nakletmiştik. Şimdi bu dedikoduların tahkîk ve tahlilini yapınca söylenenlerin gıybet sınırını aşarak iftirâ hududuna girdiğini de görmüş olacağız. Hangi sebeple ve kime karşı olursa olsun iftirânın haram olduğu ve bir Müslümana iftirâ etmeyi câiz kılan hiçbir mazeretin bulunmadığı hepimizin mâlûmudur.
Meselemiz nedir? Bazı Müslüman ilim ve fikir adamlarının, reformculuk ve mezhebsizlik ile itham edilmeleri değil midir? Bunu unsurlarına ayırırsak: Suçlayanlar, suçlananlar, deliller ve suç diyebiliriz. Suçlayanların başında belli bir zümre ile onların dümen suyunda olanlar var. Suçlananlar önemli ilim ve idare merkezlerinde görev almış, ortaya hizmet ve eser koymuş bazı kimseler. Suç: Mezhebsizlik ve reformculuk; deliller: Bazı sözler ve kitaplar. Rabbimizin "'aslını araştırın" fermânına uyarak araştırmaya girişecek olursak önce tarafları ele almalıyız:
Suçlayan ve ısrarla, yıllardır aynı ittihamları piyasaya süren, ısıtıp tekrar ortaya koyan zümre İmam-Hatiplilere düşman bir zümredir. Bu düşmanlığın izâlesi için uzatılan elleri de -programlarına uymadığı için- devamlı geri itmişlerdir. Bu durum, suçlayanlar için bir şâibedir ve söyledikleri, yazdıkları şeylerden şüphe etmemizi gerektirir. Mâhut zümreden olmadıkları halde onlara katılanların çoğunda da -ihlâsı gölgeleyen- şeyler vardır.
Suçlananlar: Bu kişiler şahsî ve ailevî hayatlarında İslâm'ı yaşayan, bildikleri ile amel eden kişilerdir. Derslerinde, yazı, konuşma ve kitaplarında ittihamları haklı çıkaracak deliller yoktur.
Suç: Reformculuk ve mezhebsizlik. Bunu ben çeşitli kimselere sordum ve birbirini tutmaz tefsirlerle karşılaştım. Acaba sizce bunlardan maksad nedir?
S - Efendim, reform dedikleri şey Nasreddin Hoca'nın kuş hikâyesine benzer; hani rahmetli leyleğin uzun yerlerini kendince kesip şimdi bir kuşa benzedin demiş ya; bunlar da dini bir kuşa benzetecekler; iman meselesini akla uydurmak için te'vil edecek, ibâdetleri asra uyduracak... hâsılı dinî asrîleştirecekler.
Mezhebsizlik de -daha önce işaret ettiğim gibi- mezhebleri inkâr etmek, imamları tanımamak, kendi ictihatlarıyle hareket etmektir. Bunlar yaptıklarına "mezhebleri birleştirmek" diyorlar; tabiî açıktan inkâr ediyorum diyecek değiller ya! Geçenlerde bana bir kitap getirdiler, Suriyeli bir âlim yazmış kapağında "Mezhebsizlik" yazıyor, bazı yerlerini okudum, meğer bunların kökü Arabistan'da imiş, adam neler anlatmış neler...
H - Biz de muhâkememizi sizin tefsirinize göre yürütelim. Ben bu meseleyi yeterince araştırdım. Önce suçlamaları okudum, sonra suçlananlardan birkaçı ile görüştüm, onları dinledikten sonra delil diye ileri sürülen kitap ve yazıların bir haylisini okudum, dergilerini takip ettim; vardığım neticeler şunlar oldu:
a) Nesil isimli dergilerinin ilk sayısında Ehl-i Sünnet ve cemaât yolundan ayrılmayacaklarını yazdılar ve bugüne kadar da aynı yolu takip ettiler.
b) İthamlara, dedikodulara daha çok hedef teşkil eden kişi, bir gazetede ve Nesil'de neşrettiği "Zarûrî Bir Açıklama"da bütün suçlamaları reddederek bunlarla ilgilerinin olmadığını, Hanefî ve Mâturîdi olduklarını, müctehidlere ve İslâm ulemâsına derin saygı ve sevgi beslediklerini; açıkça ifade etti.
c) Aynı kişi, "Zarûrî Bir Cevap" adını taşıyan bir broşür neşrederek dedikoduları daha mufassal bir şekilde cevaplandırdı ve bunların iftirâ olduğunu, delillerle, örneklerle ifade etti.
d) Suçlananların aleyhinde delil olarak ileri sürülen ve çoğu kez tahrif edilerek pasajları aktarılan İslâm'da Birlik... kitabını da bizzat okudum. Kitabın münâkaşa edilecek tarafları bulunmakla beraber bütünüyle Ehl-i Sünnet prensiplerine aykırı düşmediğini gördüm. Tam aksine kitap, hurâfeler karşısında Müslümanları uyarmak, Sünnet'i müdâfaa, tefrik ve taassubu red, Müslümanların birleşmelerini teşvik gibi ana mevzûuları işlemektedir. Kitapta dinin nâsslarla sabit esaslarının asla değiştirilemeyeceği ve ıslâhâttan maksadın, zamanımızdaki Müslümanların anlayış ve yaşayışlarını düzeltemek olduğu açıkça ifade edilmiştir. Zannederim kitabın karşılıklı konuşma üslûbunda yazılışı ve konuşanların ifadeleri bazı yanlış anlamalara sebep olmuştur. Kitapta, mezheblerin birleştirilmesinden maksad, dört mezhebden faydalanmak şeklinde açıklanmış ve bunun da bilhassa -o günün şartları içinde kurulması istenen- tek İslâm devletinin kanunlarını tedvînde işe yarayacağı ileri sürülmüştür. Bu fikir münâkaşa edilebilir, fakat bunu ileri sürenler, bunun câiz olduğunu söyleyenler asla sapıklıkla veya mezhebsizlikle ittiham edilemezler; çünkü bu bir fürû (fıkıh) meselesidir, imanla alâkası yoktur ve eskiden beri İslâm ulemâsı arasında bu fikirlerin tarafları bulunmuştur.
e) Siz konuşmanızda "Mezhebsizlik" diye bir kitaptan bahsettiniz. Keşke o kitabı baştan sona okusaydınız! Ben hem aslını, hem tercümeyi, hem de bu tercümeye reddiye olarak neşredilen "Mezhebsiz Yaygarası" isimli kitabı okudum. Sizin bahsettiğiniz tercüme yanlışlarla doludur. Ayrıca insanı hayrete düşüren bir oyun oynanmıştır; şöyle ki: Bu kitabın aslı gerçekten bazı Arab ülkelerinde, mezhebleri ve taklidi reddeden, herkesi ictihadla mükellef tutan belli kimseler için yazılmıştır. Türkiye'de kendilerine mezhebsiz denilen kimseler ile Arab ülkelerinde bu sıfatla anılanlar arasında münâsebet ve benzerlik olmadığı hâlde, isim benzerliğinden faydanılarak oradakilere yapılan hücumun buradakiler için de geçerli olduğu kanaati uyandırılmak istenmiş, bu maksadla tercümenin başına uzun bir mukaddime yazılmıştır. Ayrıca kitabın (tercümenin) arka kapağına, hiçbir Müslümanın kabul edemeyeceği, kitabın içinde bulunmayan birtakım tutarsız, çirkin sözler yazılmış, bunlar da mezhebsizlere maledilmiştir. Şunu bir defa daha ifade edelim ki bizdekilerin söylediği "Müslümanların dört mezhebden faydalanmalarının câiz olduğundan" ibârettir. Bu fikir ise, bizzat, Mezhebsizlik kitabını yazan Dr. Said Ramazan el-Butî'nin de kabul ettiği bir fikirdir. Hattâ müellif, bunun câiz olduğunun tartışma götürmeyeceğini de ifade etmektedir.
S - Yâni bana getirdikleri kitabın yazarı Said Ramazan da buradakiler ile aynı kanâatte midir demek istiyorsunuz?
H - Evet, onu demek istiyorum; kitabın (aslının ve tercümenin) ilk faslı ile tercümenin sonunda çerçeve içine alınmış yazıyı okursanız bu mevzûda şüpheniz kalmaz.
Reformculuk ithamını teyid edecek bir yazı veya sözlerini ise hiç görmedim ve işitmedim. Bunun tamamen uydurma olduğu kanaatine vardım.
S - Neyse azizim, biz sizin bahsettiğiniz yazıları okumadığımız için doğru, yanlış diyemeyeceğiz; en iyisi mevzûu değiştirelim, biraz da başka şeyler konuşalım. Meselâ siz önümüzdeki seçimlerde...
H - Affınıza sığınarak sözünüzü keseceğim; ben de mevzûun değişmesine taraftarım; çünkü İslâm kardeşliğinin gerektirdiği kadar bu mevzûda bildiklerimi söyledim. Ancak şimdi gireceğimiz mevzûun seçimlerden ve partilerden daha önemli bir mevzû olmasını teklif edeceğim; bence bu mevzû Müslümanların tutulduğu tefrika ve gaflet hastalığıdır.
S - İşte bu ve benzeri birçok derdin devası iyi bir iktidardır, buna da politikadan gidilir. Ben bunun için o mevzûu ileri sürmüştüm.
H - Bu noktada sizinle farklı düşünüyoruz. Bence politika, siyâsî iktidar talebi bir kavgadır; kavgaya çıkmadan önce karşılıklı güç ve imkânların iyi bir muhâsebesini yapmak, ayağını yorganına göre uzatmak; eğer yorgan yoksa önce onu edinmek gerekir. Yorgan, tabanı ve tavanı ile İslâmî çözümde birleşen bir toplumdur; yapılacak iş plânlı, programlı bir eğitim ile bunu sağlamaktır.
Ben sözü uzatmamak için, tefrika ve gaflet hastalığımıza yalnız bir köşeden bakmak istiyorum; eğer diğer köşeleri nasib olursa başka bir meclise bırakalım. İslâm'ın zuhûru, sür'atle yayılması ve dünyanın iki büyük dinin mukaddes saydığı beldeyi de sınırları içine alması yahudi ve hıristiyanları önce şaşırtmış, başlarını döndürmüş, sonra derin derin düşünmeye, kalblerini yakan kin ateşini söndürmek için çareler aramaya sevketmiştir. Aranan ve yüzlerce proje hâlinde uygulanan çarelerin hedefi Müslümanları bölmek, güç kaynaklarından mahrum etmek, sonra da yeryüzünden silmektir. Haçlı seferleri, müstemlekecilik hareketleri, müsteşriklerin çeşitli oyunları, yabancı okulların medeniyet mübeşşirliği, misyoner faaliyetleri, kavmiyet cereyanları, sosyalizm yutturmacası hep aynı hedefe yönelik gayretlerdir. Ve bu gayretler yüzlerce yıl içinde oldukça semere almış, önemli neticeler elde edilmiştir. Önce Müslümanlar dinlerinden uzaklaştırılmış, şekil Müslümanlığı içinde hapsedilerek dinin ruhundan gıdalanmaları önlenmiş, böylece medeniyet kervanından geri kalmaları sağlanmış, sonra da bütün bunların baş âmili olarak dinin yakasına yapışılmış, "din terakkîye mânidir" denilmiştir. Dinî duyguları zayıflayan, ferâsetleri körleşen Müslümanların, dinin ruhunda, esaslarında ve asgarî müştereklerde birleşmeleri önlenmiş, teferruat içinde boğulmaları, meşrû olmayan sebeplerle parçalanıp birbirlerine düşmeleri sağlanmıştır. Şimdi de yeni yeni metodlarla oynanan oyun aynıdır. Dünyada ve memleketimizde Müslümanların iki önemli derdi tefrika ve gaflettir.
Öte yandan bu dertlere devâ bulacak telkin vasıtalarına sahip âlimlere, mürşidlere, yazarlara... dönüp bakıyoruz; onları da aynı derdin içine düşmüş buluyoruz; "Kendisi muhtaç-ı himmet bir dede -nerde kaldı gayrîye himmet ede." Bugün ellerinde telkin vasıtaları olanlar diş, bıyık, tırnak meseleleriyle Müslümanları birbirine mi düşürmeli, pireyi deve yaparak önüne geleni tekfir ve tadlîl mi etmeli, yoksa İslâm'a karşı işbirliği yapan komünizm, siyonizm, dinsizlik, ahlâksızlık, hıristiyanlık taassubu ile bunların akıl almaz, hayâle sığmaz düzenleri, tuzakları, taktikleri ve kuruluşları ile mi mücadele etmeli? Sözlerimi bu soru ile noktalamak ve sizleri düşünceye dâvet etmek istiyorum.

Prof. Dr. Hayreddin Karaman

Internette Online Kur'an Siteleri

Fri, 16 May 2008 15:59:25 GMT

Internette Online Kur'ân Siteleri

Internetten online Kur'ân dinlemek isteyenler için bazı siteler:

Site: Mezâmîri Âli Dâvûd (www.mazameer.com)
Site: Voice of Quran (www.voiceofquran.com)
Site: Asvatu'l-Islam (www.aswatalislam.net)
Site: Islam Way ( www.islamway.com arabic) | ( www.islamway.com english)
Site: Islam Web (audio.islamweb.net arabic) | (audio.islamweb.net english)
Site: Herkul (www.herkul.org)
Site: AudioQuraan (audioquraan.com/)
Site: QuranNet (www.quran.net)
Site: Quran e Mecid (www.quran-e-majid.com)
Site: Quran Reciters (www.quranreciters.com)
Site: All Quran (www.all-quran.com)
Site: My Quran (www.myquran.us)
Site: el-Mucteba (www.almujtaba.com)

Bunlara da zamanla eklemeler ve güncellemeler yapacağım inşaallah.

Bağlayıcılığı Açısından Sünnet

Fri, 16 May 2008 15:56:18 GMT

Bağlayıcılığı Açısından Sünnet

SÜNNETİN BAĞLAYICILIĞINA DAİR BAZI AYETLER:

قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ

Al-i İmran 31. De ki: "Eğer Allah'ı seviyorsanız bana uyun ki, Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. Çünkü Allah çok bağışlayandır, çok merhamet edendir."

وَأَطِيعُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ

Al-i İmran 132. "Allah'a ve Rasulüne itaat edin ki, merhamet olunasınız."

لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ ءَايَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِنْ كَانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلَالٍ مُبِينٍ

Al-i İmran 164. "Andolsun, Allah, mü’minlere kendi içlerinden; onlara âyetlerini okuyan, onları arıtıp tertemiz yapan, onlara kitab ve hikmeti öğreten bir peygamber göndermekle büyük bir lütufta bulunmuştur. Oysa onlar, daha önce apaçık bir sapıklık içinde idiler. "

تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ

Nisa 13. "Bunlar, Allah'ın sınırlarıdır. Kim Allah'a ve Rasulüne itaat ederse, onu, altından ırmaklar akan içinde ebedî kalacakları cennetlere sokacak. İşte büyük kurtuluş ve mutluluk budur."

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَطِيعُواْ اللّهَ وَأَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَأُوْلِي الأَمْرِ مِنكُمْ فَإِن تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللّهِ وَالرَّسُولِ إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلاً

Nisa 59. "Ey iman edenler! Allah'a itaat edin. Peygamber'e itaat edin. Sizden olan emir sahiplerine de. Eğer bir şey hakkında anlaşmazlığa düşerseniz, onun çözümünü Allah'a ve Resulü'ne havale edin"

فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيمًا

Nisa 65. "Hayır! Rabbine andolsun ki onlar, aralarında çıkan çekişmeli işlerde seni hakem yapıp, sonra da verdiğin hükme içlerinde hiçbir sıkıntı duymaksızın, tam bir teslimiyetle boyun eğmedikçe iman etmiş olmazlar. "

وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا

Nisa 69. "Kim Allah'a ve Rasulüne itaat ederse, işte onlar, Allah'ın kendilerine nimet verdiği Peygamberler, sıddîkler, şehidler ve salihlerle beraberdir. Ne iyi arkadaştır onlar."

مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ وَمَنْ تَوَلَّى فَمَا أَرْسَلْنَاكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظًا

Nisa 80. "Kim Rasule itaat ederse, gerçekte Allah'a itaat etmiş olur."

وَلَوْلاَ فَضْلُ اللّهِ عَلَيْكَ وَرَحْمَتُهُ لَهَمَّت طَّآئِفَةٌ مُّنْهُمْ أَن يُضِلُّوكَ وَمَا يُضِلُّونَ إِلاُّ أَنفُسَهُمْ وَمَا يَضُرُّونَكَ مِن شَيْءٍ وَأَنزَلَ اللّهُ عَلَيْكَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَكَ مَا لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ وَكَانَ فَضْلُ اللّهِ عَلَيْكَ عَظِيمًا

Nisa 113. "Eğer Allah’ın sana lütuf ve merhameti olmasaydı, onlardan bir grup seni saptırmaya çalışırdı. Halbuki onlar, ancak kendilerini saptırırlar, sana hiçbir zarar veremezler. Allah sana kitabı ve hikmeti indirmiş ve sana bilmediğin şeyleri öğretmiştir. Allah’ın sana lütfu çok büyüktür. "

وَمَنْ يُشَاقِقِ الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُ الْهُدَى وَيَتَّبِعْ غَيْرَ سَبِيلِ الْمُؤْمِنِينَ نُوَلِّهِ مَا تَوَلَّى وَنُصْلِهِ جَهَنَّمَ وَسَاءَتْ مَصِيرًا

Nisa 115. "Kim, kendisine hidayet (doğru yol) besbelli olduktan sonra peygambere karşı çıkar, mü’minlerin yolundan başkasına uyarsa, onu yöneldiği yolda bırakırız ve cehenneme sokarız. Orası ne kötü bir varış yeridir. "

الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الْأُمِّيَّ الَّذِي يَجِدُونَهُ مَكْتُوبًا عِنْدَهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَاهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَائِثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالْأَغْلَالَ الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهِمْ
فَالَّذِينَ آمَنُواْ بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُواْ النُّورَ الَّذِيَ أُنزِلَ مَعَهُ أُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ

A’raf 157. "Onlar ki, o ümmî peygambere uyarlar, yanlarındaki Tevrat ve İncil'de yazılmış bulacakları o peygambere uyup, onun izinden giderler ki, o, onlara iyiyi emreder ve onları kötülüklerden alıkoyar, temiz ve hoş şeyleri kendilerine helâl kılar, murdar ve kötü şeyleri de üzerlerine haram kılar, sırtlarından ağır yükleri indirir, üzerlerindeki bağları ve zincirleri kırar atar, işte o vakit ona iman eden, ona kuvvetle saygı gösteren, ona yardımcı olan ve onun peygamberliği ile birlikte indirilen nuru izleyen kimseler var ya, işte asıl murada eren kurtulmuşlar onlardır. "

قَاتِلُوا الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَلَا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَلَا يُحَرِّمُونَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَلَا يَدِينُونَ دِينَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ حَتَّى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَدٍ وَهُمْ صَاغِرُونَ

Tevbe 29. "Kendilerine kitap verilenlerden Allah’a ve Ahiret gününe iman etmeyenlerle, Allah’ın ve Resulü’nün haram kıldığını haram saymayanlarla ve hak dini, din edinmeyenlerle, boyun eğip kendi elleriyle cizye verinceye kadar savaşın. "

إِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِينَ إِذَا دُعُوا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ أَن يَقُولُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا وَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ

Nur 51. "Aralarında hükmetmesi için, Allah'a ve Rasulüne çağrıldıkları zaman mü'min olanların sözü: ‘işittik ve itaat ettik' demeleridir. İşte felâha kavuşanlar bunlardır.

وَمَن يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَخْشَ اللَّهَ وَيَتَّقْهِ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ

Nur 52. "Kim Allah'a ve Rasulüne itaat ederse ve Allah'dan korkup O'ndan sakınırsa, işte onlar kurtuluşa erenlerin ta kendileridir."

لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِّمَن كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الْآخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِيراً

Ahzab 21. "Andolsun, Allah’ın Resülünde sizin için; Allah’a ve ahiret gününe kavuşmayı uman, Allah’ı çok zikreden kimseler için güzel bir örnek vardır. "

وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْراً أَن يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَمَن يَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالاً مُّبِيناً

Ahzab 36. "Allah ve Rasulü, bir işe hükmettiği zaman, mü'min bir erkek ve mü'min bir kadın için o işte kendi isteklerine göre seçme hakkı yoktur. Kim Allah'a ve Rasulüne isyan ederse, artık gerçekten O, apaçık bir sapıklıkla sapmıştır."

لَيْسَ عَلَى الْأَعْمَى حَرَجٌ وَلَا عَلَى الْأَعْرَجِ حَرَجٌ وَلَا عَلَى الْمَرِيضِ حَرَجٌ وَمَن يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ وَمَن يَتَوَلَّ يُعَذِّبْهُ عَذَاباً أَلِيماً

Fetih 17. "Kim Allah'a ve Rasulüne itaat ederse, (Allah) onu, altından ırmaklar akan cennetlere sokar. Kim de sırt çevirirse, onu acı bir azab ile azablandırır."

SÜNNETİN HÜKÜM KOYMASINA BİRKAÇ ÖRNEK:

حُرِّمَتْ عَلَيْكُمْ أُمَّهَاتُكُمْ وَبَنَاتُكُمْ وَأَخَوَاتُكُمْ وَعَمَّاتُكُمْ وَخَالاَتُكُمْ وَبَنَاتُ الأَخِ وَبَنَاتُ الأُخْتِ وَأُمَّهَاتُكُمُ اللاَّتِي أَرْضَعْنَكُمْ وَأَخَوَاتُكُم مِّنَ الرَّضَاعَةِ وَأُمَّهَاتُ نِسَآئِكُمْ وَرَبَائِبُكُمُ اللاَّتِي فِي حُجُورِكُم مِّن نِّسَآئِكُمُ اللاَّتِي دَخَلْتُم بِهِنَّ فَإِن لَّمْ تَكُونُواْ دَخَلْتُم بِهِنَّ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ وَحَلاَئِلُ أَبْنَائِكُمُ الَّذِينَ مِنْ أَصْلاَبِكُمْ وَأَن تَجْمَعُواْ بَيْنَ الأُخْتَيْنِ إَلاَّ مَا قَدْ سَلَفَ إِنَّ اللّهَ كَانَ غَفُورًا رَّحِيمًا
وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ النِّسَاء إِلاَّ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ كِتَابَ اللّهِ عَلَيْكُمْ وَأُحِلَّ لَكُم مَّا وَرَاء ذَلِكُمْ أَن تَبْتَغُواْ بِأَمْوَالِكُم مُّحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَافِحِينَ فَمَا اسْتَمْتَعْتُم بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً وَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا تَرَاضَيْتُم بِهِ مِن بَعْدِ الْفَرِيضَةِ إِنَّ اللّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا

Nisâ 23. Size şunlarla evlenmek haram kılındı: Analarınız, kızlarınız, kız kardeşleriniz, halalarınız, teyzeleriniz, erkek kardeş kızları, kız kardeş kızları, sizi emziren süt anneleriniz, süt kız kardeşleriniz, karılarınızın anneleri, kendileriyle zifafa girdiğiniz karılarınızdan olup evlerinizde bulunan üvey kızlarınız, -eğer anneleri ile zifafa girmemişseniz onlarla evlenmenizde size bir günah yoktur- öz oğullarınızın karıları, iki kız kardeşi (nikah altında) bir araya getirmeniz. Ancak geçenler (önceden yapılan bu tür evlilikler) başka. Şüphesiz Allah çok bağışlayıcıdır, çok merhamet edicidir.
Nisâ 24. (Savaş esiri olarak) sahip olduklarınız hariç, evli kadınlar (da size) haram kılındı. (Bunlar) üzerinize Allah'ın emri olarak yazılmıştır. Bunların dışında kalanlar ise, iffetli yaşamak ve zina etmemek şartıyla mallarınızla (mehirlerini verip) istemeniz size helal kılındı. Onlardan (nikahlanıp) faydalanmanıza karşılık sabit bir hak olarak kendilerine mehirlerini verin. Mehir belirlendikten sonra, onunla ilgili olarak uzlaştığınız şeyler konusunda size günah yoktur. Şüphesiz ki Allah (her şeyi) hakkıyla bilendir, hüküm ve hikmet sahibidir.
Bu ayetlerde kendileriyle evlenilmesi haram olan kadınlar zikredilmiş ve sonunda da, "Bunların dışındakiler size helal kılındı" buyurulmuştur. Ancak Efendimiz, "Kadın, halası, teyzesi, erkek veya kız kardeşinin kızı üzerine nikâhlanamaz" buyurmak suretiyle ayette geçen "bunlar dışındakiler" ifadesini tahsis etmiştir.
Buhârî, Sahîh, "Nikâh", 27; Müslim, "Nikâh", 37

كُتِبَ عَلَيْكُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَكَ خَيْرًا الْوَصِيَّةُ لِلْوَالِدَيْنِ وَالْأَقْرَبِينَ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ

Bakara 180. "Birinize ölüm geldiği zaman eğer bir hayır (mal) bırakacaksa anaya, babaya, yakınlara münasip bir şekilde vasiyette bulunmak Allah'tan korkanlar üzerine bir borçtur."
Ayette böyle buyurulmak suretiyle vasiyetin, mal bırakacak kimse için bir yükümlülük olduğu belirtilmiştir. Ancak Efendimiz (s.a.v), "Bilin ki Allah her hak sahibine hakkını vermiştir. Artık mirasçı lehine vasiyet yoktur"
Buhârî, Sahîh, "Vesâyâ", 6; Ebû Dâvud, Sünen, "Vesâyâ", 6; İbn Mâce, Sünen, "Vesâyâ", 32

KİŞİNİN KOLTUĞUNA KURULARAK SÜNNETİ REDDETMESİ:

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، وَسَالِمٍ اَبِي النَّضْرِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ اَبِي رَافِعٍ، عَنْ اَبِي رَافِعٍ، وَغَيْرُهُ، رَفَعَهُ قَالَ ‏"‏ لاَ اُلْفِيَنَّ اَحَدَكُمْ مُتَّكِئًا عَلَى اَرِيكَتِهِ يَاْتِيهِ اَمْرٌ مِمَّا اَمَرْتُ بِهِ اَوْ نَهَيْتُ عَنْهُ فَيَقُولُ لاَ اَدْرِي مَا وَجَدْنَا فِي كِتَابِ اللَّهِ اتَّبَعْنَاهُ ‏"‏‏
قَالَ اَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ ‏.‏ وَرَوَى بَعْضُهُمْ عَنْ سُفْيَانَ عَنِ ابْنِ الْمُنْكَدِرِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مُرْسَلاً وَسَالِمٍ اَبِي النَّضْرِ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ اَبِي رَافِعٍ عَنْ اَبِيهِ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ‏.‏ وَكَانَ ابْنُ عُيَيْنَةَ اِذَا رَوَى هَذَا الْحَدِيثَ عَلَى الاِنْفِرَادِ بَيَّنَ حَدِيثَ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ مِنْ حَدِيثِ سَالِمٍ اَبِي النَّضْرِ وَاِذَا جَمَعَهُمَا رَوَى هَكَذَا ‏.‏ وَاَبُو رَافِعٍ مَوْلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اسْمُهُ اَسْلَمُ ‏.‏

2875 - Ebû Râfi’(ra) ve diğerlerinden naklen;
Rasûlullâh (sav) şöyle buyurdu: “Sizden birini, kendisine emrettiğim yahut nehyettiğim bir şey gelir de, koltuğuna kurularak, ‘Bilmem! Allah’ın kitabında ne bulursak ona tabi oluruz’ derken bulmayayım.”
Tirmizî, bu hadis hasendir dedi ve bu rivayeti Süfyân – İbnu’l-Münkedir – Rasûlullâh (sav) senediyle mürsel olarak, Sâlim Ebû’n-Nadr – Ubeydullah b. Ebû Râfi’ – Babası – Rasûlullâh (sav) senediyle nakletti. İbn Uyeyne de bu hadisi naklederken Muhammed b. el-Münkedir’in hadisindeki infirâdı açıkladı. Her ikisinin birleştirerek bu (yukarıdaki) şekilde rivayet etti. Ebû Râfi’, Rasûlullâh (sav)’in mevlâsıdır (azaldı kölesi). İsmi Eslem’dir.
et-Tirmizî, Sünen, 37. Kitâbu’l-İlmi an Rasûlillâh, 10. Bâbun Nuhiye anhu en Yukâle inde Hadisi’n-Nebî, 2875

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ جَابِرٍ اللَّخْمِيِّ، عَنِ الْمِقْدَامِ بْنِ مَعْدِيكَرِبَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ اَلاَ هَلْ عَسَى رَجُلٌ يَبْلُغُهُ الْحَدِيثُ عَنِّي وَهُوَ مُتَّكِئٌ عَلَى اَرِيكَتِهِ فَيَقُولُ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ كِتَابُ اللَّهِ فَمَا وَجَدْنَا فِيهِ حَلاَلاً اسْتَحْلَلْنَاهُ وَمَا وَجَدْنَا فِيهِ حَرَامًا حَرَّمْنَاهُ وَاِنَّ مَا حَرَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَمَا حَرَّمَ اللَّهُ ‏"‏. ‏‏
قَالَ اَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ ‏.‏

2876 - el-Mikdâm b. Ma’dîkerib’den(ra) naklen;
Rasûlullâh (sav) şöyle buyurdu: “Dikkat edin! Belki bir adama benden bir hadis ulaşır, o da koltuğuna kurularak ‘Bizimle sizin aranızda Allah’ın kitabı var, onda helal bulduğumuzu helal haram bulduğumuzu da haram kabul ederiz’ der. Hâlbuki Rasûlullâh (sav)`ın haram kılması da Allah`ın haram kılması gibidir."
Tirmizî, hadis bu vecihten hasen-gariptir, dedi.
et-Tirmizî, Sünen, 37. Kitâbu’l-İlmi an Rasûlillâh, 10. Bâbun Nuhiye anhu en Yukâle inde Hadisi’n-Nebî, 2876

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا اَشْعَثُ بْنُ شُعْبَةَ، حَدَّثَنَا اَرْطَاةُ بْنُ الْمُنْذِرِ، قَالَ سَمِعْتُ حَكِيمَ بْنَ عُمَيْرٍ اَبَا الاَحْوَصِ، يُحَدِّثُ عَنِ الْعِرْبَاضِ بْنِ سَارِيَةَ السُّلَمِيِّ، قَالَ نَزَلْنَا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم خَيْبَرَ وَمَعَهُ مَنْ مَعَهُ مِنْ اَصْحَابِهِ وَكَانَ صَاحِبُ خَيْبَرَ رَجُلاً مَارِدًا مُنْكَرًا فَاَقْبَلَ اِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ اَلَكُمْ اَنْ تَذْبَحُوا حُمُرَنَا وَتَاْكُلُوا ثَمَرَنَا وَتَضْرِبُوا نِسَاءَنَا فَغَضِبَ يَعْنِي النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ ‏"‏ يَا ابْنَ عَوْفٍ ارْكَبْ فَرَسَكَ ثُمَّ نَادِ اَلاَ اِنَّ الْجَنَّةَ لاَ تَحِلُّ اِلاَّ لِمُؤْمِنٍ وَاَنِ اجْتَمِعُوا لِلصَّلاَةِ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَاجْتَمَعُوا ثُمَّ صَلَّى بِهِمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَامَ فَقَالَ ‏"‏ اَيَحْسَبُ اَحَدُكُمْ مُتَّكِئًا عَلَى اَرِيكَتِهِ قَدْ يَظُنُّ اَنَّ اللَّهَ لَمْ يُحَرِّمْ شَيْئًا اِلاَّ مَا فِي هَذَا الْقُرْانِ اَلاَ وَاِنِّي وَاللَّهِ قَدْ وَعَظْتُ وَاَمَرْتُ وَنَهَيْتُ عَنْ اَشْيَاءَ اِنَّهَا لَمِثْلُ الْقُرْانِ اَوْ اَكْثَرُ وَاَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ لَمْ يُحِلَّ لَكُمْ اَنْ تَدْخُلُوا بُيُوتَ اَهْلِ الْكِتَابِ اِلاَّ بِاِذْنٍ وَلاَ ضَرْبَ نِسَائِهِمْ وَلاَ اَكْلَ ثِمَارِهِمْ اِذَا اَعْطَوْكُمُ الَّذِي عَلَيْهِمْ.

3052 - el-Irbâd b. Sâriye es-Sülemî’den(ra) naklen;
Rasûlullâh (sav) ile Hayber Kalesi’ne indik. Beraberinde başka birçok ashâbı da vardı. Hayber`in sahibi (komutanı) sert ve kötü biriydi. Rasûlullâh (sav)`a yaklaşarak: "Ey Muhammed! Eşeklerimizi kesen, meyvelerimizi yiyen, kadınlarımızı döven siz misiniz?" dedi. Rasûlullâh (sav) bu sözlere öfkelendi: "Ey İbn Avf, atına bin ve şöyle duyur: ‘Haberiniz olsun, cennet ancak mü’minlere helaldir, namaz için toplanın!’ Cemaat toplandı. Rasûlullâh (sav) onlara namaz kıldırdı. Sonra da kalktı ve şöyle söyledi: "Sizden biri, koltuğuna kurulup, Allah`ın sadece şu Kur`an`da yazdıklarını mı haram ettiğini sanıyor? Haberiniz olsun! Vallahi ben nasihat ettim, emrettim, birçok şeyden de sizi nehyettim; bunlar, Kur`an`ın bir misli kadar ya da daha çoktur. Allah, Ehl-i Kitabın evlerine izinsiz girmenizi, kadınları dövmenizi, ödeyeceklerini verdikten sonra meyvelerini yemenizi de helal kılmamıştır.”
Ebû Dâvûd, Sünen, 20. Kitâbu’l-Har’ac ve’l-İmâre ve’l-Fey’, 33. Bâbun fî Ta’şîri ehli’z-Zimmeti iz’ihtelefû bi’t-Ticârât, 3052

حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ نَجْدَةَ، حَدَّثَنَا اَبُو عَمْرِو بْنُ كَثِيرِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ حَرِيزِ بْنِ عُثْمَانَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ اَبِي عَوْفٍ، عَنِ الْمِقْدَامِ بْنِ مَعْدِيكَرِبَ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اَنَّهُ قَالَ ‏"‏ اَلاَ اِنِّي اُوتِيتُ الْكِتَابَ وَمِثْلَهُ مَعَهُ اَلاَ يُوشِكُ رَجُلٌ شَبْعَانُ عَلَى اَرِيكَتِهِ يَقُولُ عَلَيْكُمْ بِهَذَا الْقُرْانِ فَمَا وَجَدْتُمْ فِيهِ مِنْ حَلاَلٍ فَاَحِلُّوهُ وَمَا وَجَدْتُمْ فِيهِ مِنْ حَرَامٍ فَحَرِّمُوهُ اَلاَ لاَ يَحِلُّ لَكُمْ لَحْمُ الْحِمَارِ الاَهْلِيِّ وَلاَ كُلُّ ذِي نَابٍ مِنَ السَّبُعِ وَلاَ لُقَطَةُ مُعَاهِدٍ اِلاَّ اَنْ يَسْتَغْنِيَ عَنْهَا صَاحِبُهَا وَمَنْ نَزَلَ بِقَوْمٍ فَعَلَيْهِمْ اَنْ يَقْرُوهُ فَاِنْ لَمْ يَقْرُوهُ فَلَهُ اَنْ يُعْقِبَهُمْ بِمِثْلِ قِرَاهُ ‏"‏ ‏.‏

4606 - el-Mikdâm b. Ma’dîkerib’den(ra) naklen;
Rasûlullâh (sav) şöyle buyurdu: "Dikkat edin! Bana Kitap ve onunla birlikte onun bir misli (sünnet) verildi. Haberiniz olsun! Karnı tok birinin, kendisine benim bir hadisim ulaştığı zaman koltuğuna kurularak: ‘Şu Kur’ân size yeterlidir. Onda neyi helal bulursanız onları helal, neyi de haram bulursanız onları haram sayınız’ diyeceği zaman yakındır. Dikkat edin! Ehli eşeğin eti, vahşi hayvanlardan parçalayıcı dişi olanlar, antlaşmalı olanların yitikleri de size helal değildir. Ancak eşya sahibinin terkettiği müstesna. Bir kimse bir kavme uğradığında, onu ağırlamak, o kavme vacib olur. Eğer ağırlamazlarsa, o kimse, ağırlama mislince onları cezalandırır.”
Ebû Dâvûd, Sünen, 41. Kitâbu’s-Sünne’, 6. Bâbun fî Lüzûmi’s-Sünne’, 4606

حَدَّثَنَا اَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ حَنْبَلٍ، وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ اَبِي النَّضْرِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ اَبِي رَافِعٍ، عَنْ اَبِيهِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏"‏ لاَ اُلْفِيَنَّ اَحَدَكُمْ مُتَّكِئًا عَلَى اَرِيكَتِهِ يَاْتِيهِ الاَمْرُ مِنْ اَمْرِي مِمَّا اَمَرْتُ بِهِ اَوْ نَهَيْتُ عَنْهُ فَيَقُولُ لاَ نَدْرِي مَا وَجَدْنَا فِي كِتَابِ اللَّهِ اتَّبَعْنَاهُ ‏"‏ ‏.‏

4607 - Ebû Râfi’den(ra) naklen;
Rasûlullâh (sav) şöyle buyurdu: “Sizden birini, kendisine emrettiğim yahut nehyettiğim bir şey gelir de, koltuğuna kurularak, ‘Bilmeyiz! Allah’ın kitabında ne bulursak ona tabi oluruz’ derken bulmayayım.”
Ebû Dâvûd, Sünen, 41. Kitâbu’s-Sünne’, 6. Bâbun fî Lüzûmi’s-Sünne’, 4607

اَخْبَرَنَا اَسَدُ بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ، حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ جَابِرٍ، عَنِ الْمِقْدَامِ بْنِ مَعْدِي، كَرِبَ الْكِنْدِيِّ اَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَرَّمَ اَشْيَاءَ يَوْمَ خَيْبَرَ الْحِمَارَ وَغَيْرَهُ ثُمَّ قَالَ لَيُوشِكُ بِالرَّجُلِ مُتَّكِئًا عَلَى اَرِيكَتِهِ يُحَدَّثُ بِحَدِيثِي فَيَقُولُ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ كِتَابُ اللَّهِ مَا وَجَدْنَا فِيهِ مِنْ حَلَالٍ اسْتَحْلَلْنَاهُ وَمَا وَجَدْنَا فِيهِ مِنْ حَرَامٍ حَرَّمْنَاهُ اَلَا وَاِنَّ مَا حَرَّمَ رَسُولُ اللَّهِ هُوَ مِثْلُ مَا حَرَّمَ اللَّهُ

585 - el-Mikdâm b. Ma’dîkerib el-Kindî’den(ra) naklen;
Rasûlullâh (sav) Hayber günü eşek eti ve diğer bazı şeyleri haram kıldı. Sonra şöyle buyurdu: “Bir adama benden bir hadis nakledilir, o da koltuğuna kurularak ‘Bizimle sizin aranızda Allah’ın kitabı var, onda helal bulduğumuzu helal haram bulduğumuzu a haram kabul ederiz’ diyeceği zaman yakındır. Dikkat edin! Rasûlullâh (sav)`ın haram kılması da tıpkı Allah`ın haram kılması gibidir."
ed-Dârimî, Sünen, Kitâbu’l-Mukaddime’, Bâbun es-Sünnetü Kâdiyetün alâ Kitâbillâh, 585

حَدَّثَنَا اَبُو بَكْرِ بْنُ اَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ الْحُبَابِ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ صَالِحٍ، حَدَّثَنِي الْحَسَنُ بْنُ جَابِرٍ، عَنِ الْمِقْدَامِ بْنِ مَعْدِيكَرِبَ الْكِنْدِيِّ، اَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ قَالَ ‏"‏ يُوشِكُ الرَّجُلُ مُتَّكِئًا عَلَى اَرِيكَتِهِ يُحَدَّثُ بِحَدِيثٍ مِنْ حَدِيثِي فَيَقُولُ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ كِتَابُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَمَا وَجَدْنَا فِيهِ مِنْ حَلاَلٍ اسْتَحْلَلْنَاهُ وَمَا وَجَدْنَا فِيهِ مِنْ حَرَامٍ حَرَّمْنَاهُ ‏.‏ اَلاَ وَاِنَّ مَا حَرَّمَ رَسُولُ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ مِثْلُ مَا حَرَّمَ اللَّهُ ‏"‏ ‏.‏

12 - el-Mikdâm b. Ma’dîkerib el-Kindî’den(ra) naklen;
Rasûlullâh (sav) şöyle buyurdu: “Bir adama benim sözümden bir hadis nakledilir, o da koltuğuna kurularak ‘Bizimle sizin aranızda Allah’ın kitabı var, onda helal bulduğumuzu helal haram bulduğumuzu a haram kabul ederiz’ diyeceği zaman yakındır. Dikkat edin! Rasûlullâh (sav)`ın haram kılması da tıpkı Allah`ın haram kılması gibidir."
İbn Mâce’, Sünen, 1. Kitâbu’l-Mukaddime’, 2. Bâbun Ta’zîmi Hadîsi Rasûlillâh ve’t-Tağlîzi alâ men Âradahû, 12

حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ الْجَهْضَمِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، فِي بَيْتِهِ اَنَا سَاَلْتُهُ، عَنْ سَالِمٍ اَبِي النَّضْرِ، ثُمَّ مَرَّ فِي الْحَدِيثِ قَالَ اَوْ زَيْدِ بْنِ اَسْلَمَ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ اَبِي رَافِعٍ عَنْ اَبِيهِ اَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ قَالَ ‏"‏ لاَ اُلْفِيَنَّ اَحَدَكُمْ مُتَّكِئًا عَلَى اَرِيكَتِهِ يَاْتِيهِ الاَمْرُ مِمَّا اَمَرْتُ بِهِ اَوْ نَهَيْتُ عَنْهُ فَيَقُولُ لاَ اَدْرِي مَا وَجَدْنَا فِي كِتَابِ اللَّهِ اتَّبَعْنَاهُ ‏"‏ ‏.‏

13 - Ebû Râfi’den(ra) naklen;
Rasûlullâh (sav) şöyle buyurdu: “Sizden birini, kendisine emrettiğim yahut nehyettiğim bir şey gelir de, koltuğuna kurularak, ‘Bilmem! Allah’ın kitabında ne bulursak ona tabi oluruz’ derken bulmayayım.”
İbn Mâce’, Sünen, 1. Kitâbu’l-Mukaddime’, 2. Bâbun Ta’zîmi Hadîsi Rasûlillâh ve’t-Tağlîzi alâ men Âradahû, 13

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْمُنْذِرِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْفُضَيْلِ، حَدَّثَنَا الْمَقْبُرِيُّ، عَنْ جَدِّهِ، عَنْ اَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ ـ صلى الله عليه وسلم ـ اَنَّهُ قَالَ ‏"‏ لاَ اَعْرِفَنَّ مَا يُحَدَّثُ اَحَدُكُمْ عَنِّي الْحَدِيثَ وَهُوَ مُتَّكِئٌ عَلَى اَرِيكَتِهِ فَيَقُولُ اقْرَاْ قُرْانًا ‏.‏ مَا قِيلَ مِنْ قَوْلٍ حَسَنٍ فَاَنَا قُلْتُهُ ‏"‏

21 - Ebû Hureyre’den(ra) naklen;
Rasûlullâh (sav) şöyle buyurdu: “Sizden birini, benden bir hadis nakledilir de, koltuğuna kurularak, ‘Kur’ân oku!’ derken bulmayayım. Nakledilen güzel bir söz ise onu demişimdir.”
İbn Mâce’, Sünen, 1. Kitâbu’l-Mukaddime’, 2. Bâbun Ta’zîmi Hadîsi Rasûlillâh ve’t-Tağlîzi alâ men Âradahû, 21

حَدَّثَنَا خَلَفٌ، قَالَ حَدَّثَنَا اَبُو مَعْشَرٍ، عَنْ سَعِيدٍ، عَنْ اَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا اَعْرِفَنَّ اَحَدًا مِنْكُمْ اَتَاهُ عَنِّي حَدِيثٌ وَهُوَ مُتَّكِئٌ فِي اَرِيكَتِهِ فَيَقُولُ اتْلُوا عَلَيَّ بِهِ قُرْانًا مَا جَاءَكُمْ عَنِّي مِنْ خَيْرٍ قُلْتُهُ اَوْ لَمْ اَقُلْهُ فَاَنَا اَقُولُهُ وَمَا اَتَاكُمْ عَنِّي مِنْ شَرٍّ فَاَنَا لَا اَقُولُ الشَّرَّ

8446 - Ebû Hureyre’den(ra) naklen;
Rasûlullâh (sav) şöyle buyurdu: “Sizden birini, benden bir hadis gelir de, koltuğuna kurularak, ‘Bana (sadece) Kur’ân oku!’ derken bulmayayım. Benden size hayra dair bir şey geldiyse ben onu demiş de olabilirim dememiş de. Benden size şerre dair bir şey geldiyse ben şer söylemem.”
Ahmed b. Hanbel, Müsned, II/48(367) No: 8446

حَدَّثَنَا سُرَيْجٌ، قَالَ حَدَّثَنَا اَبُو مَعْشَرٍ، عَنْ سَعِيدٍ، عَنْ اَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَاَعْرِفَنَّ اَحَدًا مِنْكُمْ اَتَاهُ عَنِّي حَدِيثٌ وَهُوَ مُتَّكِئٌ فِي اَرِيكَتِهِ فَيَقُولُ اتْلُوا بِهِ عَلَيَّ قُرْانًا مَا جَاءَكُمْ عَنِّي مِنْ خَيْرٍ قُلْتُهُ اَوْ لَمْ اَقُلْهُ فَاَنَا اَقُولُ وَمَا اَتَاكُمْ مِنْ شَرٍّ فَاِنِّي لَا اَقُولُ الشَّرَّ

9880 - Ebû Hureyre’den(ra) naklen;
Rasûlullâh (sav) şöyle buyurdu: “Sizden birini, benden bir hadis gelir de, koltuğuna kurularak, ‘Bana (sadece) Kur’ân oku!’ derken bulmayayım. Benden size hayra dair bir şey geldiyse ben onu demiş de olabilirim dememiş de. Benden size şerre dair bir şey geldiyse şüphesiz ben şer söylemem.”
Ahmed b. Hanbel, Müsned, II/56(483) No: 9880

حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، قَالَ اَخْبَرَنَا حَرِيزٌ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ اَبِي عَوْفٍ الْجُرَشِيِّ، عَنِ الْمِقْدَامِ بْنِ مَعْدِي، كَرِبَ الْكِنْدِيِّ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اَلَا اِنِّي اُوتِيتُ الْكِتَابَ وَمِثْلَهُ مَعَهُ اَلَا اِنِّي اُوتِيتُ الْقُرْانَ وَمِثْلَهُ مَعَهُ لَا يُوشِكُ رَجُلٌ يَنْثَنِي شَبْعَانًا عَلَى اَرِيكَتِهِ يَقُولُ عَلَيْكُمْ بِالْقُرْانِ فَمَا وَجَدْتُمْ فِيهِ مِنْ حَلَالٍ فَاَحِلُّوهُ وَمَا وَجَدْتُمْ فِيهِ مِنْ حَرَامٍ فَحَرِّمُوهُ اَلَا لَا يَحِلُّ لَكُمْ لَحْمُ الْحِمَارِ الْاَهْلِيِّ وَلَا كُلُّ ذِي نَابٍ مِنْ السِّبَاعِ اَلَا وَلَا لُقَطَةٌ مِنْ مَالِ مُعَاهَدٍ اِلَّا اَنْ يَسْتَغْنِيَ عَنْهَا صَاحِبُهَا وَمَنْ نَزَلَ بِقَوْمٍ فَعَلَيْهِمْ اَنْ يَقْرُوهُمْ فَاِنْ لَمْ يَقْرُوهُمْ فَلَهُمْ اَنْ يُعْقِبُوهُمْ بِمِثْلِ قِرَاهُمْ

16546 - el-Mikdâm b. Ma’dîkerib el-Kindî’den(ra) naklen;
Rasûlullâh (sav) şöyle buyurdu: "Dikkat edin! Bana Kitap ve onunla birlikte onun bir misli (sünnet) verildi. Dikkat edin! Bana Kitap ve onunla birlikte onun bir misli (sünnet) verildi. Karnı tok birinin, kendisine benim bir hadisim ulaştığı zaman koltuğuna kurularak: ‘Kur’ân size yeterlidir. Onda neyi helal bulursanız onları helal, neyi de haram bulursanız onları haram sayınız’ diyeceği zaman yakındır. Dikkat edin! Ehli eşeğin eti, vahşi hayvanlardan parçalayıcı dişi olanlar, antlaşmalı olanların yitik malı da size helal değildir. Ancak eşya sahibinin terk ettiği müstesna. Bir kimse bir kavme uğradığında, onu ağırlamak, o kavme vacib olur. Eğer ağırlamazlarsa, onlar ağırlama mislince cezalandırır.”
Ahmed b. Hanbel, Müsned, IV/92(130) No: 16546

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، وَزَيْدُ بْنُ حُبَابٍ، قَالَا حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ جَابِرٍ، قَالَ زَيْدٌ فِي حَدِيثِهِ حَدَّثَنِي الْحَسَنُ بْنُ جَابِرٍ، قَالَ سَمِعْتُ الْمِقْدَامَ بْنَ مَعْدِي، كَرِبَ يَقُولُ حَرَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ خَيْبَرَ اَشْيَاءَ ثُمَّ قَالَ يُوشِكُ اَحَدُكُمْ اَنْ يُكَذِّبَنِي وَهُوَ مُتَّكِئٌ عَلَى اَرِيكَتِهِ يُحَدَّثُ بِحَدِيثِي فَيَقُولُ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ كِتَابُ اللَّهِ فَمَا وَجَدْنَا فِيهِ مِنْ حَلَالٍ اسْتَحْلَلْنَاهُ وَمَا وَجَدْنَا فِيهِ مِنْ حَرَامٍ حَرَّمْنَاهُ اَلَا وَاِنَّ مَا حَرَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِثْلُ مَا حَرَّمَ اللَّهُ‏.‏

16564 - el-Mikdâm b. Ma’dîkerib el-Kindî’den(ra) naklen;
Rasûlullâh (sav) Hayber günü bazı şeyleri haram kıldı. Sonra şöyle buyurdu: “Sizden birinin, benden bir hadis nakledildiğinde, koltuğuna kurularak ‘Bizimle sizin aranızda Allah’ın kitabı var, onda helal bulduğumuzu helal haram bulduğumuzu a haram kabul ederiz’ diyerek beni yalanlayacağı zaman yakındır. Dikkat edin! Rasûlullâh (sav)`ın haram kılması da tıpkı Allah`ın haram kılması gibidir."
Ahmed b. Hanbel, Müsned, IV/92(133) No: 16564

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ اِسْحَاقَ، اَنْبَاَنَا عَبْدُ اللَّهِ، اَنْبَاَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ، حَدَّثَنِي اَبُو النَّضْرِ، اَنَّ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ اَبِي رَافِعٍ، حَدَّثَهُ عَنْ اَبِيهِ، عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَاَعْرِفَنَّ مَا يَبْلُغُ اَحَدَكُمْ مِنْ حَدِيثِي شَيْءٌ وَهُوَ مُتَّكِئٌ عَلَى اَرِيكَتِهِ فَيَقُولُ مَا اَجِدُ هَذَا فِي كِتَابِ اللَّهِ تَعَالَى‏.‏

22741 - Ebû Râfi’den(ra) naklen;
Rasûlullâh (sav) şöyle buyurdu: “Sizden birine, benim sözlerimden bir şey ulaşır da, koltuğuna kurularak, ‘Ben, bunu Allah’ın kitabında görmüyorum!’ derken bulmayayım.”
Ahmed b. Hanbel, Müsned, VI/133(8) No: 22741

GENEL OLARAK BU KONUDAKİ RİVAYETLER:
Rasûlullâh (sav) şöyle buyurdu: “Şunu kesin olarak biliniz ki; Bana Kur’an ve onun bir misli daha verilmiştir. Karnı tok olduğu halde rahat koltuğuna oturarak; “Sadece şu Kur’an’a sarılınız; onda helal olarak neyi görüyorsanız onu helal kabul ediniz, neyi de haram görüyorsanız onu da haram biliniz” diyecek bazı kimseler gelmek üzeredir. Dikkat edin! Hiç şüphesiz Allah Rasûlü’nün haram kıldığı şey de Allah’ın haram kıldığı şey gibidir.”

Bu muhtevadaki hadisler, Ebû Râfi’ Eslem, el-Mikdâm b. Ma’dîkerib el-Kindî, el-Irbâd b. Sâriye es-Sülemî, Ebu Hureyre, Câbir bin Abdullah, Hâlid bin Velîd, Ebû Saîd el-Hudrî’den, ayrıca Tâvûs ve Muhammed b. el-Münkedir'den merfû’an rivayet edilmiş, sahih hadislerdir. (radıyallahu anhum)

HADİSİN BULUNABİLEN DİĞER KAYNAKLARI:
Abdurrezzak, el-Musannef, 8766; Âcurrî, eş-Şerî'a, 92-94; Ahmed b. Hanbel, Müsned, II/367, 483(48, 56) No: 8446, 9880; IV/130-133(92) No: 16546, 16564; VI/8(133) No: 22741; Beğavî, Şerhu's-Sünne, 1/200; Beyhaki, Delâilu’n-Nübüvve’, 6/549; Beyhaki, es-Sünen, 7/76, 3/331, 332, 7/76, 9/204, 332; Beyhaki, İtikad, s.228; Beyhakî, Ma'rifetu's-Süneni ve'l-Âsâr, 1/67; Buhârî, et-Tarihu'l-Kebir, 7/28; Dârimî, Sünen, 49. Kitâbu’l-Mukaddime’, Bâbun es-Sünnetü Kâdiyetün alâ Kitâbillâh, 585; Ebû Dâvûd, Sünen, 20. Kitâbu’l-Har’ac ve’l-İmâre ve’l-Fey’, 33. Bâbun fî Ta’şîri ehli’z-Zimmeti iz’ihtelefû bi’t-Ticârât, 3052; 41. Kitâbu’s-Sünne’, 6. Bâbun fî Lüzûmi’s-Sünne’, 4606, 4607; Ebû Ya’la, Müsned, 3/346; Elbani, Silsiletü Ehâdîsu’s-Sahiha, 882; Firuzâbâdî, Sifru's-Sa'âde, s259; Hâkim, el-Müstedrek, 1/109, 190; Hatîb Tebrizî, Mişkâtu’l-Mesâbîh, 163; Hatîb, el-Fakîh vel-Mütefakkih, 1/88, 89; Hatîb, el-Kifâye fî İlmi’r-Rivâye, 12, 16, 17; Hattâbî, Me'âlimu's-Sünen, 7/8; Hâzımî, el-İ'tibâr, s.5; Heysemî, Mecma'u'z-Zevâid, 1/154-155; Humeydi, Müsned, 551; Irâkî, Tarhu't-Tesrîb, 2/35; İbn Hacer, Metâlibu'l-Âliyye, 3081; İbn Mâce’, Sünen, 1. Kitâbu’l-Mukaddime’, 2. Bâbun Ta’zîmi Hadîsi Rasûlillâh ve’t-Tağlîzi alâ men Âradahû, 12, 13, 21; İbn Şahin, Nâsihu'l-Hadis, s.695; İbni Abdilberr, Câmi’u Beyâni'l-İlm, 2/189; İbni Abdilberr, et-Temhîd, 1/149, 151; İbni Hazm, el-İhkâm fî Usûli’l-Ahkâm, 2/159, 202, 1/151; İbni Hibban, es-Sahîh, 13; İbni Kuteybe, Te’vîlu Muhtelifi’l-Hadîs, s.307; Kadı Iyâz, eş-Şifâ bi Ta’rîfi Hukûki’l-Mustafâ, s.387; Suyûtî, el-Hâvî, 1/471; Suyûtî, el-Le'âli’ü'l-Masnu'a, 1/195; Şafii, Müsned, 729, 1154; Şafii, er-Risâle, s.89, 90, 225, 403; Taberani, Mu'cemu'l-Kebîr, 1/386, 4/181, 20/274, 283; Taberânî, Müsnedü'ş-Şâmiyyîn, 1061; Tahâvî, Me'âni'l-Âsâr, 4/209; Tirmizî, Sünen, 37. Kitâbu’l-İlmi an Rasûlillâh, 10. Bâbun Nuhiye anhu en Yukâle inde Hadisi’n-Nebî, 2875, 2876; Hadis sahih bir senedle rivâyet edilmiştir.

Ebu Hureyre’den rivâyet olunan başka bir hadiste Rasûlullâh (sav) şöyle buyurmaktadır:
“Emir ve yasaklarıma direnenler kabul etmeyip onlardan yüz çevirenlerden başka ümmetimin hepsi cennete girecektir. Sahâbe: Ey Allah’ın Rasûlü! Emir ve yasaklarını kabul etmeyen kim olabilir? dediler. Rasûlullah -SAV-: Bana itaat eden cennete girer, emir ve yasaklarımı kabul etmeyip bana isyan eden de benden yüz çevirmiş demektir.” buyurdu.
Buhârî, sahîh bir senedle rivâyet etmiştir. Buhârî, et-Tarihu'l-Kebir, 7/28

Ebu Hüreyre (r.a.) anlatıyor:
Rasulullah (s.a.s.): "Ümmetimin hepsi cennete girecekler. Ancak imtina edenler girmeyecektir!" buyurdular. Ashab: Ya Rasulullah, kimler imtina edecekler? diye sordular. Rasulullah: "Her kim bana itaat ederse, cennete girecektir. Her kim de bana âsî olursa, o da çekinip imtina etmiş olur (ve cennete giremez)." buyurdu.
Buhârî, Sahîh, Kitabu'l-İ'tisam, Bab 2, 12; Ahmed b. Hanbel, Müsned, II, S.361

Ebû Râfi’, rivâyet ettiğine göre, Rasûlullâh (sav) şöyle buyurmaktadır:
“Sizden birinizi koltuğuna yaslanmış bir halde, kendisine yapmasını emrettiğim veya yasakladığım bir şey hakkında sorulduğunda ‘Biz Kur’an’da neyi bulursak ona uyarız, başkasını bilmeyiz’ derken görmeyeyim.”
Ebû Dâvûd ve İbn Mâce sahîh bir senedle rivâyet etmişlerdir. Ebû Dâvûd, Sünen, 20. Kitâbu’l-Har’ac ve’l-İmâre ve’l-Fey’, 33. Bâbun fî Ta’şîri ehli’z-Zimmeti iz’ihtelefû bi’t-Ticârât, 3052; 41. Kitâbu’s-Sünne’, 6. Bâbun fî Lüzûmi’s-Sünne’, 4606, 4607; İbn Mâce’, Sünen, 1. Kitâbu’l-Mukaddime’, 2. Bâbun Ta’zîmi Hadîsi Rasûlillâh ve’t-Tağlîzi alâ men Âradahû, 12, 13, 21.

Hasan b. Câbir, Mikdâm b. Ma’dî Kerib’i şöyle derken işittiğini söyler:
Rasûlullah (sav), Hayber Gününde bazı şeyleri haram kıldıktan sonra şöyle buyurdu: “Sizden birinizi koltuğuna yaslanmış halde, benim hadîsim kendisine sorulduğunda beni yalanlayıp, ‘bizimle sizin aranız-da Kur’an vardır. Onda neyi helâl bulursak helâl, neyi de haram bulursak haram sayarız’ diyeceği vakit yakındır. İyi biliniz ki Allah Rasûlü’nün haram kılması, Allah’ın haram kılması gibidir.”
Hâkim, Müstedrek: 1/109; Tirmizî hasen, İbn Mâce ise sahîh bir senedle rivâyet etmişlerdir. Tirmizî, Sünen, 37. Kitâbu’l-İlmi an Rasûlillâh, 10. Bâbun Nuhiye anhu en Yukâle inde Hadisi’n-Nebî, 2875, 2876; İbn Mâce’, Sünen, 1. Kitâbu’l-Mukaddime’, 2. Bâbun Ta’zîmi Hadîsi Rasûlillâh ve’t-Tağlîzi alâ men Âradahû, 12, 13, 21.

“Haberiniz olsun bana kitap (Kur’ân) bir de onunla beraber onun kadarı verildi. Uyanık olun! Çok sürmez karnı tok biri tahtına kurularak der ki 'Size lazım olan yalnız bu Kur’ân’dır, onda helalden neyi buldunuzsa onu helâl bilin. Haramdan neyi görürseniz onu da haram olarak tanıyın!' şüphesiz ki Allah Rasûlü’nün haram kıldığı şeyler de Allah’ın haram kıldığı şeyler gibidir. Haberiniz olsun Ehli eşek (eti) size helâl değildir.”
Ebû Dâvûd, Sünen, 20. Kitâbu’l-Har’ac ve’l-İmâre ve’l-Fey’, 33. Bâbun fî Ta’şîri ehli’z-Zimmeti iz’ihtelefû bi’t-Ticârât, 3052; 41. Kitâbu’s-Sünne’, 6. Bâbun fî Lüzûmi’s-Sünne’, 4606, 4607; Tirmizî, Sünen, 37. Kitâbu’l-İlmi an Rasûlillâh, 10. Bâbun Nuhiye anhu en Yukâle inde Hadisi’n-Nebî, 2875, 2876.

el-Mikdam b. Ma’dikerib, Rasûlullah (sav) şöyle buyurduğunu rivayet eder:
“İyi bilin ki, bana Kur’an ve onunla beraber bir misli verildi. Yine iyi bilin ki, bana Kur’an ve onunla beraber bir misli verildi. Keza, bilesiniz ki, karnı tok kişinin koltuğuna oturup, şöyle demesi yakındır: 'Size sadece Kur’an yeter. Kur’an’da helal olarak bulduğunuzu helal sayın. Haram olarak bulduğunuzu da haram kılın'. Şunu bilesiniz ki ehli eşek, yırtıcı tırnaklı hayvan ve zimmîlerin yitik malı size haramdır.”
Beyhakî, Sünen: 9/332; Beyhakî, Delâil: 6/549.

Hz.Aişe'den rivayet edildiğine göre, Rasûlullah (sav) şöyle buyurdu:
"Kim bizim bu dinimizde ondan olmayan bir şey ortaya çıkarırsa, o reddedilmiştir."
Buhârî, Sahîh, Sulh 5; Müslim, Sahîh, Akdiye 17,18; Ayrıca bk. İbn Mâce, Sünen, Mukaddime 2.

Câbir (ra) anlatıyor: Rasûlullah (sav) şöyle buyurdu:
"Bana beş şey verilmiştir ki, bunlar benden önceki peygamberlerden hiçbirine verilmemiştir:
- Her peygamber sadece kendi kavmine gönderilmiştir. Ben ise kırmızılara (Acemlere) ve siyahlara (Araplara) da gönderildim.
- Bana ganimetler helal kılındı. Halbuki benden öncekilerden kimseye helal değildi.
- Yer bana tâhir, pâk ve mescid kılındı. Her kim namaz vaktine girerse, nerede olursa olsun namazını kılar.
- Ben, bir aylık mesafede olan düşmanımın içine düşen bir korku ile yardıma mazhar oldum.
- Bana şefaat (etme yetkisi) verildi."
Buhârî, Sahîh, Teyemmüm 3, Salât 56, Hums 8; Müslim, Sahîh, Mesâcîd 3, No: 521; Nesâî, Sünen, Gusl 26, No: 1, 210-211.
Nesâî, rivayeti ayrıca şu ziyadeyle de nakletmiştir:
"Ben, cevâmi'u'l-kelim’im (veciz sözlerle de gönderildim)."

İmam Mâlik:
− “Bizden hiç kimse yoktur ki başkasının görüşlerini, başkaları da bizim görüşlerimizi reddetmesin.” Rasûlullah (sav)’in kabrini göstererek: “Ancak şu kabirde yatanın sözü bundan müstesnâdır”.
İmam Ebu Hanîfe:
− “Hadis, Rasûlullah(sav)’den gelirse, başımın ve gözümün üzerinde yeri vardır.”
İmam Şâfiî:
− “Bana, Rasûlullah(sav)’den sahîh bir hadis rivâyet edildiği halde, onu delîl olarak alıp kabul etmezsem, sizleri aklımın gitmiş olduğuna şâhit tutuyorum.”
− “Bir söz söyler de, bu söylediğim söz Rasûlullah(sav)’den rivâyet olunan hadise aykırı olursa, benim sözümü duvara çalın.”
İmam Ahmed:
− “Ne beni, ne Mâlik’i, ne de Şâfiî’yi taklit et. Sen de bizim aldığımız yerden al.”
− “Rasûlullah(sav)’ın emrine aykırı hareket edenler, Allah’dan başlarına bir belânın gelmesinden veya kendilerine çok acıklı bir azap isâbet etmesinden sakınmalılar.”
− “Âyetlerde geçen fitne nedir bilir misin? Fitne, şirktir. Belki de kişi Rasûlullah(sav)’ın bir sözünü reddeder de, kalbine bir şüphe girer, bu yüzden de helâk olur.”
Suyûtî, Miftâhu'l-Cenne.